Pages

Tuesday, May 31, 2011

Nakakapagod Din

Ang daming emosyong dumadaloy sa akin ngayon. Saya. Pangamba. Panghihinayang. Poot. Pagkabagabag.

Ito na ba talagang ang tunay na "quarter life crisis" phase ng buhay ko?

Magsa-siyam na buwan na ako sa Convergys, lima naman sa Japanese school. Pero parang dead ends at brick walls na lang ang nasa harap ko. Pag lumilingon tuloy ako, nalulungkot ako kasi ang ganda ng plano ko. Ang pangarap ko maging isang guro. Oo, isang guro. Mahirap man paniwalaan, pero pinangarap ko maging isang guro. At matapos ang aking Masteral. At maging bihasa sa larangan na, kahit hindi ko man pinili para sa sarili ko, ay minahal ko na rin.

Cheesy. Oo, cheesy na kung cheesy. Akala ko rin kasi madali ang buhay pagkatapos gumraduate sa kolehiyo.

Nakakalungkot lang isipin na kung gaano kaganda ang plano ko, hindi ko rin naman ito nasusunod sa aking buhay. Ang dami kong gustong gawin, pero hindi ko alam kung paano magsisimula.

Dagdag pa diyan ang mga taong pampagulo lang sa mundo. Hindi na sila nagsawa sa kanilang "walang kwentang kapararakan". Paumanhin, pero magiging pranka lang ako ngayon. Minsan lang naman akong nagkakaganito - ultimong blog post ko e Tagalog na. Hinihiling ko na lang na tumahimik kayo ng biglaan. Ng parang wala na lang. Sa simula naman kasi e wala lang din naman ang pinagmulan nito, hindi ba? Subukan niyo kaya tahakin ang tinatakak ko ngayon, tingnan niyo lang kung makangiti pa kayo!

Ang gulo ng buhay ko ngayon. Akala lang ng lahat okay ako, kasi hindi ko pinapakitang hirap ako e. Emotionally, mentally, physically.

Hindi ko alam ang gusto ko.
Hindi ko alam ang patutunguhan ko.
Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko.
Hindi ko alam kung ano ang dapat kong gawin.

Mahirap.
Masakit.
Magulo.
Ayoko na.

Pero sabi ko nga sa isa kong matalik na kaibigan, "You can't quit life."

At sabi naman niya'y, "Because if our life will be filled with all those things, we won't be strong."

Sana nga totoo. Sana talaga.

Thursday, May 26, 2011

Everyone's Merry in the Month of May

Hindi rin. は本当に

Well, if truth be told, this month's just really off the roof in terms of "instability". I realized that I've been far too exhausted from work. And my work's been causing me too much trouble, not just physically, but also mentally and emotionally.

And that's just the start.

At this point, I don't want to say anything that can be destructive. Maybe before, I've been a tactless person - not really caring who's soul or ego I'd have to crush just to protect myself and the people around me. But this time, it's a different story. It's actually the other way around. I'm no longer wrapped up in my own 'fantasy' world where I hold power and authority. I'm out in the real world, rolling the dice with different people who may be my total opposite.

I hate it when I can't do anything to protect the people who are also protecting me. And I most especially hate it when I can't even seek revenge, because I know it's not the rational solution to everything.

Sana matapos na lang. うまくいけば、後にのみ...

So that everyone would be at peace. It may not go back to the way it used to be, but at least there's no longer any friction.

Because every time I hear a person trying to do something good about the situation, I just pity them because they shouldn't be doing it in the first place.

Sayang lang effort nila. Sayang. 残念ながら、彼らだけの努力。悲しいかな。

Respect begets respect. Think about it. 尊重生むに関して。それについて考えてみてください。