Pages

Wednesday, September 21, 2011

La-di-da-di-da

Heto. Last class ko na, at maswerteng hindi makakapasok ang aking estudyante. Well, malas lang dahil hindi siya makauwi dahil sa sobrang lakas ng bagyo sa Japan.

Pero moving on.

Ang emo pala ng 'cyber' liham ko sa'yo. Pero sana 'wag mo ito masamain. Ito lang ang aking nalalamang paraan upang ipahayag ang sarili ko sa paraan na kaya ko. Hindi sa 'di ko ito kaya sa personal... pero kasi... baka hindi ko masabi ang lahat ng saloobin ko sa ganung paraan e.

Anyway. Medyo nahimasmasan na ako. May nakausap na rin akong matino, in fairness. Sabi niya 'wag na lang daw ako mag-aalala masyado sa mga pangyayari. Dapat maging matatag ako. The less I know, mas magiging okay ako. Sabi niya magtiwala daw ako sa'yo. Huwag kong piliting alamin lahat ng bagay, dahil lahat naman ng tao ay may lihim. At dahil sa lihim iyon, dapat ibaon na lang. Kung gusto mo namang ibahagi iyon sa akin ay gagawin mo, ng walang bahid ng pag-aalinglangan.

Sabi rin niya, kaya nga lihim ng nakaraan yun e - dahil nagdaan na iyon. Kung wala na talaga, e di wala. Ang mahalaga ay ang ngayon.

Wow. Ang deep naman. Nalunod ako, napansin niyo ba?

Sige, bibigyan kita ng ika nga "benefit of the doubt". Marahil ay nag-iisip ka ngayon. Pag-pasensyahan ulit ang pagiging paranoid ko. Ganito lang talaga ako. Sorry naman. Sadyang nilikha akong ganito. Sadyang kinagisnan ko na ang ganito. At hindi ako magbabago kung saka-sakali. Ganito ako e, 'take me as I am'.


--------
Hay. Paulit-ulit ang kantang pinapatugtog ko. Iyon pa rin, yung kanta ni Jennifer Hudson. Siguro senyales na ito na kelangan ko nang bumili ng webcam at maging isang YouTube sensation. Ewan. Kelangan ko muna ng "distraction". At hanggang ngayon, kalahati pa lang ang nauubos ko sa tanghalian ko simula kanina. Ano ba 'yan?! *sigh*

No comments:

Post a Comment