Pages

Wednesday, September 21, 2011

Pagpupumiglas: Isang Cyber Liham

This is it.

I'm currently blogging habang ongoing ang second class ko for the day. Hindi dahil sa attention-seeker ako. Hindi dahil sa bored ako. Lalo na't hindi dahil ayaw kong magturo, ngunit sadyang kelangan ko na ng outlet.

Kahit paulit-ulitin ko man ang kwento sa mga taong alam ko ay makakapagpagaan ng kalooban ko ay hindi pa rin ito sapat para maibsan ang sakit, mapawi ang kalungkutan at malunasan ang pagkalito ng puso't isipan ko.

Heto na naman sila, nag-aaway na naman si puso at si isipan. Lintek na arteries, veins, capillaries, grey matter at brain cells 'yan!

Anyway. Here it goes:

Hindi naman ako "psychotic" person. Paranoid lang. Perfectionist nga lang. Matindi nga lang kumalinga ng ibang tao at madaling mahulog ang kalooban.

Sabi nga nila, mahirap daw ako ma-fall. Hindi dahil sa kung ano-ano na lang katangahan ginagawa ko. Pero sobra ako magmahal - hindi 'yung nakakasakal na tipo ng pagmamahal. Nagiging sobra nga lang to the point na bulag-bulagan na.

Ewan. Hindi ko alam kung sino pagkakatiwalaan ko.

Ako? Malamang hindi. Magaling ako magbigay ng 'advice' sa ibang tao, tumpak at saktong-sakto pa. Hindi sa nagmamayabang ako, pero makailang-beses na rin itong nabanggit sa akin. Pero mukhang mas maayos na munang 'wag kong pagkatiwalaan ang sarili dahil baka wala na rin ako sa tamang katinuan upang gumawa ng desisyon.

Ikaw? Ewan. Hindi ko nga alam ang nilalaman ng puso't isipan mo eh. Hindi kita mabasa. Parang ang layo mo, para kang nasa kabilang panig ng universe, ako naman nasa core ng Earth. Parang ganun. Hindi ako sanay na ganyan ang pakikitungo mo sa akin. Marahil ay dahil abala ka sa ibang mas importanteng bagay, pero ano naman yung bigyan mo ako ng "heads up" para lang mapanatag ang kalooban ko? Ikaw na rin ang nagsabi na nasa akin ang pagpapasya sa mga pangyayari, pero dalawa tayo dito sa bagay na ito - hindi lang ikaw at ako, ngunit TAYO. Ngayon pa't marami akong nababasa sa kaka-browse ko sa lintek na imbensyong itong tinawag na internet. Hays. Naman talaga. Ano na ba?

Sila? Malamang oo, most likely hindi. Wala naman sila sa katayuan ko. Hindi naman sila kasama sa relasyong ito. Kaya nga tayo eh, hindi 'sila'. Three's a crowd nga eh. Labo lang. Kahit ipukol nila sa makitid kong utak ang dapat gawin, nasa akin pa rin ang pagpapasya. Nasa atin pa rin ang desisyon upang pagbutihin ang mga bagay-bagay.

Sabi mo nga, walang bawian di'ba?






Pero teka. Teka. teka. Wait a minute kapeng mainit na hindi ko nainom kaninang umaga dahil sa matinding sakit ng t'yan at pagkahilo ---

Two days pa lang naman eh. Ang drama ko lang.

Sana may magbago. Sana magsalita ka. Sana... mahal mo talaga ako. Or something like that.

Ayoko na kasi ng paligoy-ligoy pa. Gets mo ba? Hindi ako nanglilimos ng awa o pagmamahal. Gusto ko lang na maunawaan mo ang mga saloobin ko. Gusto ko lang na maintindihan mo kung bakit minsan iba ang pakikitungo ko. Hindi dahil sa ayaw ko na, hindi sa tinataboy kita... gusto ko ngang lumapit ka sa akin para tanungin kung ano ang meron.

Gusto ko lang malaman mo na mapapagkatiwalaan mo ako, at ganun din naman ako sa'yo.

Nandito lang ako... kung saan mo iniwan.

Sabi ko nga sa'yo, may hindi ka sinasabi di'ba? Eto na yung hindi ko ma-describe sa isang mensahe ko sa telepono mo.

Gusto ko na sana tapusin ang 'cyber' liham na ito. Pero ewan, type pa rin ako ng type. Ang gulo ko rin kasi eh.

Napakaikli kasi ng pasensya ko sa paghahantay. Gaya mo. Alam mo yun?

Sige na, eto na. I'll leave it at that muna.




Uulitin ko lang, nandito lang ako.


- Faye

(Ayan, tapos na ang isang oras na klase ko. Ngayon, balik sa realidad ng mga bagay-bagay. Nakikinig sa kanta ni Jennifer Hudson na "If This Isn't Love". Ang ganda e! Walang aangal! Hindi ako emo, maarte lang. Chos.)

No comments:

Post a Comment