Pages

Monday, September 26, 2011

Reminiscing Fragility

Noong bata pa tayo, nagmamadali tayong lumaki. Ngunit ngayong nandirito na tayo sa katayuang pinapangarap natin noon, gusto nating bumalik ang lahat sa dati.

Sadyang taliwas talaga ang mga gusto nating mangyari sa mga aktwal na bagay, hindi ba?

"Ganyan talaga ang life, it's hard. Bato. Bato. Bato."

(ED: Tagal ng estudyante ko. Ano na kaya nangyari sa kanya? Hmm...)

Moving on >>>

Kung ihahalintulad mo talaga ang nakalipas na ikaw sa kung ano ka na ngayon, marami kang kakat'wang bagay na matutuklasan. Sa dinami-rami kasi ng aking binalak at ipinangako sa sarili, tila wala pang masyadong natutupad. Iba ang landas na tinatahak ko; iba ang estilo ng "pag-atake" ko sa buhay.

Survival of the fittest nga naman, o! So kamote! (pronounced as 'ka-mowt')

Bawat taon ay nagbabalik-tanaw ako sa mga naganap sa aking buhay. No matter how insignificant my existence may be in this vast universe (weh, drama), it's funny how we always think that our lives affect the very existence of this Earth.

Kung iisipin mo nga naman, marahil ay may katotohanan ang bagay na ito. Kung wala ang Diyos, ang mundong nilikha niya para sa atin, at ang mga taong kasalamuha natin araw-araw ay wala rin tayo. At kung wala rin naman tayo, hindi mapapangalagaan ang mundo. Gets niyo ba? Parang 'give or take' concept, tama ba? Basta 'yun!

So. Life's simply amazing! Ilang taon ko nang paboritong usapin ito, pero walang kupas pa rin ang pananaw ko tungkol dito. Naalala ko dati, nagkaroon kami ng isang matalik kong kaibigan ng bangayan ukol dito at ang "existence" ng Diyos. Isang mahabang pagtatalo sa relihiyon. Nagsimula ang debate sa dalawa, hanggang sa umabot sa apat na tao. Apat na oras ng pagtatalo na napunta sa wala. Sa huli, isa pa rin siyang debate. Walang nanalo, wala rin namang natalo. Mabuti nang iwan natin sa ganoon, baka masira pa ang pagkakaibigan e!

>>>

Nagbabalik-tanaw ako sa "so-called" lablayp ko noong mga nakaraang taon. Ang tanong, meron ba?

Let's look back...

Ay teka, huwag na lang pala. Nariyan pa rin ang sakit, pero ang mahalaga ay ang ngayon at ang hinaharap na handa kong tuklasin at yakapin at simutin at... you get what I mean.

Sa mga ganitong bagay ko natututunang maging matatag sa buhay. Dati-rati'y tila "suicidal" ako sa bawat maling mangyari sa akin, kahit napaka-"insignificant" nito - kahit ga-buhangin lang ang tumbas nito para sa ibang tao.

Ang hilig ko kasing magkimkim ng saloobin. Hindi ko ito dati isinisiwalat sa kahit sino, maging sa aking magulang. Parang ako at si Lord lang ang nag-uusap. Puro sermon na nga ang nakuha ko sa kanya e! Chos.

>>>

Gaano ka man nasaktan ng nakaraan mo, ito ang humubog sa pagkatao mo. Kahit "figuratively speaking" e butas-butas na ang pagkatao mo; tila hindi na buo at pakiramdam mo ay wala ka nang maibibigay na karapat-dapat sa susunod na iyong mamahalin - mayroon pa ring tao na handa kang tanggapin kung sino ka. Na handang makipag-sapalaran upang bumuo ng panibagong buhay kasama ka.

>>>

Ang dami kong sinabi. Siyet. Supposedly, hindi dapat ganito ang blog post na ito. Bahala na. Ang gulo kasi ng estudyante ko e!

Again, so kamote.

Thus, I leave you with this quote:

The important thing is this:
To be able at any moment to sacrifice
what we are for what we could become.

**Peace out.

PS. Good read ito. Promise. ---> Sacrifice as the Essence of Love

>>>

Oops. Paumanhin. Makulit. Pahabol lang. Ito ang simple joys ng pagiging isang guro:

(i-click upang makita ang malaking bersyon)

Arigato gozaimasu! :)

No comments:

Post a Comment